“modellen / landschappen & schilderijen”

11/09 – 31/10/2010

[home]

Robin Vermeersch (°B, 1977)

Nl

Het werk van Robin Vermeersch oogt voor wat media betreft divers: sculptuur, installatie, schilderijen, grafisch werk en mixed media. Inhoudelijk kruisen deze diverse media elkaar en vormt het ene medium het vervolg of uitgangspunt voor het andere. In zijn oeuvre vertrekt hij vooral van organische natuurelementen die hij verwerkt tot nieuwe, vaak amorfe beelden. Deze beelden verwijzen naar een 'andere realiteit', kleine deeltjes, fracties die onttrokken zijn aan een groter geheel. Haast alle vormelementen zijn geabstraheerde versies van plantaardige componenten, spieren, menselijke huid, keien, biologische cellen, ...die ingepast worden in een nieuw geheel. Op die manier ontstaat een fascinerend spel tussen het abstracte en organische, tussen herkenning en vervreemding.

De sculpturen, tekeningen en schilderijen werken autonoom maar achter ieder beeld schuilt een nieuwe doorkijk alsof je maar een klein stukje te zien krijgt van wat die ' andere ' wereld inhoud. Onze blik wordt als toeschouwer naar binnen gezogen als zijn we een heimelijke voyeur.

Als jongste telg uit een kunstenaarsfamilie van verschillende generaties volgde hij de opleiding schilderkunst aan Sint-Lucas in Gent. Na zijn studie leek de schilderkunst steeds meer naar de achtergrond verwezen ten voordele van de teken- en beeldhouwkunst. Recent komt het schilderen weer naar voor en wordt het deel van zijn divers media-gebruik.

Een wereld door het venster

Het werk van Robin Vermeersch (°B, 1977) verwijst subtiel naar de werkelijkheid om ons heen, maar is er geen realistische weergave van. Het herinnert alleen maar aan de ons bekende organische wereld. Het spitst zich toe op de nuances, op de details. Vermeersch vergroot die uit, tast grenzen af en creëert er iets compleet nieuws mee. Het herkenbare wordt ontmanteld en opnieuw samengesteld. Uit de details ontstaat een nieuw geheel. Op die manier creëert de kunstenaar een andere wereld waarin de essentie van de bestaande wereld verborgen ligt.

Onderhuids wroeten

Essentieel in het oeuvre van Robin Vermeersch is de idee dat met elk kunstwerk een nieuw leven wordt gecreëerd. Kunst is nooit louter materie, nooit alleen maar vorm. Een kunstwerk is geen doodse, vlakke weergave van het leven. Het is zelf leven. Het vormt een eigen wereld, een eigen organisme. Vandaar dat de kunstenaar resoluut kiest voor een organische vormentaal gebaseerd op microscopische foto’s van organische cellen, bijvoorbeeld van zeewier of van menselijke spieren.

Die foto’s fungeren louter als inspiratiebron, nooit als anatomisch model. De bruikbare elementen worden eruit gelicht en ingepast in een nieuw systeem. Aan het kunstwerk gaat geen weldoordacht concept of gestructureerd plan vooraf. Het groeit intuïtief, zij het steeds esthetisch verantwoord.

Robin Vermeersch gebruikt zachte media zoals potlood, inkt, olieverf, klei, gips en epoxyhars. Als hij kleur aanbrengt, dan zijn dat steevast pastelachtige tinten, nooit schreeuwerige of felle kleuren. Harde contrasten worden gedempt. Op die manier ontstaat een bijzonder chiaroscuro waar zachte schaduwen aan ten grondslag liggen.

Robin Vermeersch’ claustrofobisch aandoende celtekeningen en zijn vervreemdende organische sculpturen en schilderijen groeien almaar dichter naar elkaar toe. Ze behandelen thema’s zoals de fascinatie voor het organische, het biologische groeiproces, het creëren van een eigen wereld, de onophefbare spanning tussen tactiliteit en ongrijpbaarheid, tussen licht en donker, het zoeken naar een grens of een opening tussen wat er te zien is en de wereld die zich daar achter bevindt, etc. Tekening, schilderij en ruimtelijk werk verdiepen elkaar.

Fragmenten uit een tekst van Dorothee Cappelle

En A World through the Window

The art of Robin Vermeersch (°B, 1977) refers subtly to everyday reality, yet cannot be considered a realistic rendering of it. It merely echoes the known organic world. It focuses on the nuances, on the details. Vermeersch zooms in on them, explores their limits and creates something entirely new out of them. The recognisable is dismantled and reassembled. Something new arises from the details. In this way, the artist creates a different world in which the essence of the existing one is nonetheless comprised. Robin Vermeersch lets his audience take a peek through the window at the world that lies behind it. He lets us almost touch it, but not quite.

As the youngest member of a highly artistic family Robin Vermeersch studied painting at the Saint Luke Academy in Ghent from 1995 until 1999. Since then painting seemed to make room more and more often for drawing and sculpture but now he came back to his first choice: painting. Robin Vermeersch stealthily and steadily sets out a path of his own, well away from artistic traditions and contemporary trends.

Something stirring below the surface

The essential idea in Robin Vermeersch’s oeuvre is that every new work of art simultaneously generates a new life. Art is never mere matter. It can never be reduced to sheer form. A work of art cannot be considered a deathlike, plain reproduction of life. It is life in itself. It creates a world, an organism of its own. Therefore the artist determinedly chooses organic shapes as the basis of his art. These shapes are based on microscopic photographs of organic cells such as seaweed cells or the cell structure of human muscles. Through association and intuition the useable elements are lifted and combined into a new system. This means that the work of art is never preceded by a well thought through concept or a structured plan of work. It grows organically, albeit at all times aesthetically accounted for. Robin Vermeersch utilizes soft media such as oilpaint, pencil, clay, plaster and epoxy waxes. When applying colours, he prefers pastels instead of sharp, bright tones. Sharp contrasts are at all times subdued. This results in a delicate chiaroscuro based on soft shadows.

Fragments of a text by Dorothee Cappelle

Jochen Mura (°D, 1968)

Nl

Jochen Mura (°D, 1968) maakt reeds enkele jaren 'Guckkästen' (kijkdozen) die als modellen of maquettes kunnen ervaren worden. Hij brengt ze in reeksen met als titel “Vorräume”, “Versorgungsschächte” of “Geschossbauten”. Hij gaat op die weg verder en toont nu nieuwe wandobjecten aangevuld met een foto, een sculptuur/model en een installatie opgebouwd uit verschillende elkaar aanvullende modules.

Mura's 'reconstructies' roepen stijlen en betekenissen uit het verleden op en verwijzen tegelijkertijd naar nieuwe ruimtelijke en thematische mogelijkheden. Mura bevrijdt ruimten van vastgelegde betekenissen.

Zijn kunstzinnige 'modellen' hangen aan de wand als displays, liggen als lang uitgerekte balken over de vloer of verheffen zich als torens in de ruimte. Ze nodigen ons uit om door hun glazen fronten te kijken naar de binnenruimten zonder functie.

Zijn sculpturen zijn statisch maar lijken in constante beweging door de letterlijk verschillende invalshoeken die ze ons aanreiken. Ze tonen ons een complexe architectuur die blijkbaar geen enkele functie heeft. Zij zijn leeg, verlaten en wachten op een bestemming. Allerlei referenties dringen zich op. Het zijn open en toch ondoordringbare ruimten.

Mura is een meester in het verweven van 'zijn' en 'schijn'. Zijn werken zijn geen reproducties van de werkelijkheid. Er is niets achter de façade, zij willen niet misleiden, het willen geen misleidende nabootsingen zijn, integendeel. Zij tonen ons wat we niet zien en doen ons twijfelen aan wat we zien.

En

Homework

Jochen Mura (°D, 1968) has called one of his Workgroups “Homework”. It involves smaller wall-mounted objects constructed of cardboard that act as standard houses with affluently glazed façades. The serial, monotonous rendition of the fronts shows little originality or creative intent and characterizes rather contemporary buildings of average, as opposed to unusual, architecture. Their mere aspect reveals that these models are not really suited for use as proposals for model buildings, particularly since they are neither three dimensional nor can they be circumnavigated by the spectator. The small, compact house sculptures do not work in a stable manner but are suspended in a condition between construction and deconstruction. What blights a city, however, can also win aesthetically in terms of sculptural form and therefore contribute as an art object. By reposing the question of what defines a “Model”, Mura gains a special appeal.

Mura’s entire production of objects and photos convey strongly how his work arises from the attentive observation of our urban environment. The artist takes in conglomerates of forms and materials; citations from reality. He stores his impressions and captures on camera the recurring peculiarities that shape the image of our cities. Ultimately, distorted forms in various ways exemplify mundane banalities.

The photography plays an important role in Mura’s works, because it shows which details of reality are caught in his detective-like gaze. They mainly consist of defects, cracks and incompatible connections of figures, materials and colours. By arranging photos in pairs after comparable criteria such as stairway handrails, foot castings, holes, shadows etc, he directs attention to the known and the neglected, in order to gain from both nuances of the absurd. Mura collects the curiosities of the normal as his visual and cognitive basis in order to process them thematically. However, he does not use the photos as direct models. Rather he interprets this waywardness with the camera as a recuperative counterweight to his actual homework - with which we have come full circle to the initially addressed object series.

Mura’s wall objects, which he summarizes under the term “supply shafts”, are made of simple cardboard, contrasting with modern, commercial and predominantly public buildings that are industrially produced from resistant materials. In its rudimentary expansion, each functional connection is missing. The acrylic glass that seals off the openings transforms these installations into peep-boxes. As the viewer comes closer, attracted by such a body, and tries to look into the box from the front or side, he takes on an active role. But the effort is futile; he will not be “supplied” with what he needs. The view has been adjusted, ensuring that curious observer or voyeur is thrown back into a different plane. He is back on his own to investigate the object in its distorted and anarchistic yet sculpturally precise shape. This is particularly true for some pieces within this series of works which, by using multilayered glass fronts and sculptural excrescences, separates the original meaning so radically that it comes across rather as hermaphroditic between technical equipment and small-scaled quirky buildings.

Fragments of text by Renate Puvogel