"Eric Angenot & Lionel Scoccimaro"
15/04/2007 - 03/06/2007
Eric Angenot
Zijn werk is zijn manier om na te denken over de turbulente zone waarin de mensheid zich momenteel bevindt en een registratie van de zoektocht tot mutatie om daarin te overleven. Alles wat hem omringt aan vormen en tekens gebruikt hij in zijn laboratorium. Hij recycleert schilderkunstige talen en esthetische codes, put uit de beeldhouwkunst en de streetart, de sciencefiction en de rockcultuur. Hij reconstrueert een ambiguë en complexe realiteit die bestaat uit antagonistische elementen.
Elk beeld bestaat autonoom en de kunstenaar plaatst ze bij voorkeur in de dagdagelijkse ruimte als cellen van bevraging en weerstand. Doorheen zijn disparaat geplaatste sculpturen zoekt hij zich een identiteit te verschaffen in de complexe, uiteengespatte wereld. Hij gebruikt direct leesbare tekens zoals het kruis omdat ze volmaakt en gestileerd zijn. Hij verwerkt clichés en symbolen in drie dimensies waardoor hij ze een lichaam geeft, dus een andere realiteit, inclusief de onvolkomenheden en gebreken die tijdens dat proces ontstaan. Een gereduceerde informatie wordt op die manier geactualiseerd en verpersoonlijkt.
Eric Angenot interesseert zich duidelijk in de schaduwzijde, het verborgene, van de menselijke natuur. Hij verdiept zich zowel in de donkere kant van het individu als in het obscure van diverse culturen. Zijn sculpturen verankert hij in de realiteit door ze letterlijk te voorzien van handvaten en kettingen. Hij geeft ze daardoor ook de mogelijkheid om gemanipuleerd te worden, als instrument te worden gebruikt. Sommige sculpturen zijn juxtaposities van vervaarlijke vormen en beschermingsaccessoires waardoor ze direct gelieerd worden aan wapentuig of als metaforen van de overlevingstactiek in een vijandige omgeving. Angenot verwijst nadrukkelijk naar hedendaagse sociale, maatschappelijke en politieke relaties in zijn suggestie van wapens, competitiegeest en agressiviteit, maar hij gebruikt deze gecodeerde elementen op een spannende, bevragende manier door ze in een staat van kwetsbaarheid, van degeneratie of mutatie weer te geven. De kunstenaar gebruikt veelvuldig de basiskleuren van de camouflage maar ontkracht de gewelddadige oorsprong ervan door er frivole, romantische elementen aan toe te voegen die vreemd zijn aan de militaristische levensopvatting. Hij doorprikt ook het cliché waarin sommige kleuren, texturen en symbolen zijn gevangen door terug naar de oorsprong ervan te verwijzen, die te vinden is in de biologie. Dieren en planten hebben immers de natuurlijke mogelijkheid om zich door camouflage te beschermen tegen vijanden die de natuurlijke orde op een gewelddadige manier willen verstoren.
Lionel Scoccimaro
De schilderkunst blijft een belangrijk gegeven in de artistieke ontwikkeling van Scoccimaro. Zijn nieuwe ruimtelijke werken zijn beschilderd maar wel in een hedendaagse ruime visie; in zijn foto's maakt hij dan weer gebruik van de klassieke schilderkunst als referentie. De ontspanningscultuur blijft een grote rol spelen in zijn werk.
De schim van de kinder- en jeugdjaren waart doorheen de creaties van Scoccimaro, van zijn constructies in suiker, langs de sportieve gladde surfer tot de ouderen die nog kind zijn. De afwezigheid van de wereld van de volwassenen in het oeuvre van Scoccimaro is opmerkelijk. Hij kiest duidelijk voor de wereld van het spel, de fun, de verbeelding of van een ludieke ouderdom. De foto’s van Lionel Scoccimaro verbeelden slechts twee van de drie levensfasen van een mens waarin de zogezegde belangrijkste periode ontbreekt: de volwassenheid, deze van de meerderheid van de kijkers en van de auteur zelf.
Scoccimaro bouwt aan een oeuvre dat uit reeksen of departementen bestaat die onderling op het eerste zicht erg verschillend zijn. Hij bedient zich van allerlei media en technieken zonder enige hiërarchische voorkeur, indien ze maar geschikt zijn voor de gewenste uitdrukking. Technieken uit de sector van het kunstambacht en van de streetculture zijn voor Scoccimaro evenwaardig en even bruikbaar als de ‘edele’ materialen en de traditionele methoden uit de wereld van de Kunst met grote K.
De tegenstellingen in zijn werk situeren zich rond het Hogere en Lagere. De speelse, ordinaire oudjes worden gefotografeerd in een klassiek infini décor, in een traditionele compositie de oude meesters waardig. De kunstenaars maakt sculpturen in hedendaagse materialen die hij dan bespuit met autolakken, glad en glanzend, maar hij bouwt ook beelden als watertorens met suikerklontjes. Het grootse, hogere van de beeldhouwkunst versus het geduldig bouwen van de amateur.
Scoccimaro houdt van de kitsch van de populaire cultuur, hij flirt ermee, tast af tot waar hij kan gaan. Maar zelfs in dat oppervlakkige zaait hij tweedracht. Hij introduceert ook elementen uit de anti-cultuur, uit de underground scène. Bij Scoccimaro staat het spel in al zijn onschuld dicht bij de dood.