In het werk van Hoekx zijn er steeds verwijzingen naar ruimte en architectuur. Men voelt de aanwezigheid van plannen en maquettes, men ervaart ruimte. De boven elkaar aangebrachte vormen zijn in andere kleuren geschilderd, soms dekkend en soms als een glacis, waardoor de onderliggende laag een belangrijke rol krijgt toebedeeld.
Het grootste vlak wordt in zijn schilderijen meestal vanuit het midden opgebouwd en bestrijkt daardoor niet alleen de grootste oppervlakte maar ook de belangrijkste, aan de randen zijn de vlakken kleiner, grilliger en kleurrijker en verstoren daardoor de rust van de centraal opgebouwde klassieke compositie. In een aantal recente schilderijen wordt het volledige doek horizontaal, verticaal of kruisend beheerst door één motief en een beperkt kleurgebruik.
Alhoewel het werk van Luk Hoekx makkelijk herkenbaar is en er sprake is van een bepaalde stijl is het toch zo dat elke reeks werken steeds verschillend is van een andere en dat zijn werken zich onttrekken aan een definiërende omschrijving. Juist wanneer men denkt een methode te ontdekken in de verhouding tussen voor- en achtergrond of wanneer men denkt een voorkeur voor een bepaalde kleurtoon te bespeuren in zijn doeken, juist dan komt men voor verrassingen te staan. Ineens merkt men dat er geen echte formule is, dat Hoekx zijn eigen methoden hypothekeert. De herkenbaarheid bereikt hij door het oproepen van een sfeer niet door een herhalen van stijlkenmerken.
Het oeuvre van Luc Hoekx ontwikkelt rechtlijnig, consequent in het verlengde van de abstracte traditie. Vernieuwingen in zijn werk dringen aarzelend door, worden eerst gewikt en gewogen. De schilder heeft voor zijn recente werken titels bedacht. Het zijn geen omschrijvingen maar woorden die een ingesteldheid van de schilder ontsluieren, die een sfeer oproepen waarin het werk kan ervaren worden. De laatste werken zijn monumentaler, hebben een groter impact op de omgeving. Een paar van die doeken refereren directer aan het gegeven 'landschap'. Het zicht wordt overheerst door een barrière, een obstakel of een begrenzing. Het zijn geen panorama's of details zoals een wandelaar die opmerkt maar eerder beelden van een onderzoekend fotograaf die onnatuurlijke standpunten inneemt en die de resultaten manipuleert en versnijdt. Die werken geven ons eerder een frontaal zicht dan een inkijk van bovenaf zoals we in de meeste vroegere werken van Hoekx gewoon waren.
