"hot pictures & flammed paintings"
10/06 - 03/07 & 26/08 - 18/09/2005
De schilderkunst blijft een belangrijk gegeven in de artistieke ontwikkeling van Scoccimaro. Zijn nieuwe ruimtelijke werken zijn beschilderd maar wel in een hedendaagse ruime visie; in zijn foto's maakt hij dan weer gebruik van de klassieke schilderkunst als referentie. Hij werkt zowel vanuit een sociale dimensie (de oudjes in de serie Octodégénérés) als vanuit een ontspanningscultuur (glamour vrouwen in de serie Custom made) en vermengt die met een ironische humor.
De 'Custom made' bestaan uit identieke volumes uit polyester, gevormd in eenzelfde moule, die lijken op tuimelaars, Russische poppetjes of bowlingkegels. De kleurige beschildering en motieven zijn zeer verschillend ten opzichte van mekaar. Elke sculptuur heeft zijn eigen identiteit die gebaseerd is op een bekend figuur uit de sub-cultuur (rock, surf ...). De kegels kunnen op een nostalgische manier gelezen worden of als hedendaagse symbolen van de popcultuur.
De kunstenaar heeft zijn 'culbuto's' ook gebruikt in posters waarbij zij als verleidelijke consumptieproducten worden voorgesteld naar het voorbeeld van de glamoureuze reclamebeelden voor snelle auto's en motoren. De vrouwen die poseren met de culbuto's zijn stripteaseuses die in houding en kleding perfect accorderen met de tekening en kleurtonaliteit van de sculpturen. Scoccimaro regisseert tijdens de foto-opnamen. De beelden zijn in scène gezet, modellen en objecten zijn gelijkwaardig, het zijn evenwaardige acteurs. In de campagne voor 'Custom made' vullen ze mekaar aan maar in de 'Octodégénérés' hebben ze een problematische relatie. De foto's tonen mensen en voorwerpen zoals in de klassieke studio-fotografie.
[ klik om te vergroten ]
De 'Octodégénérés' lijken klassieke schilderijen door hun evenwichtige composities, berekende belichting en het minimaal gebruik van accessoires. Ze worden intrigerend door de tegenstrijdigheid tussen het verwachte fotografische karakter bij dit onderwerp en de onwelvoeglijke situaties die Scoccimaro ermee componeert.
Men bevat niet onmiddellijk de interne contradicties van de situatie: de ouderen die zich amuseren als kinderen, individuen met heldere ogen die heel serieus de rol van idioot vertolken. Men kan niet snel over deze beelden heengaan omdat het onderwerp niet sentimenteel is voorgesteld zoals men kan verwachten bij het in beeld brengen van ouderen. Men moet de foto's op een dieper niveau gaan bekijken, op een abstracte en conceptuele manier. Men neemt het onderwerp snel waar maar om het "motief", de ware reden van de auteur te begrijpen, zal men zich in een ander perspectief moeten plaatsen.
De term 'dégénérés' verwijst misschien naar het feit dat de personages niet meer beantwoorden aan de kenmerken die wij aan hun leeftijd koppelen, zij zijn niet nog wel de ouderen waar ze op gelijken, maar hun gedrag spreekt dat tegen. Deze ouderen en het speelgoed dat hen omringt zijn elk afzonderlijk bezien gewoon, alleen is hun samenhang het niet. De link ontbreekt, het gebrek aan kinderen, vormt het probleem die de betekenis verstoort die wij geven aan de 'beelden' van ouderen en van speelgoed. Deze beelden werken als stoorzenders. De verlegenheid die wij ondervinden ten opzichte van de beelden van de Octodégénérés van Scoccimaro spruit voort uit het verschil tussen de door de kunstenaar gemaakte beelden en de idyllische voorstelling die wij van ouderen hebben.
De schim van de kinder- en jeugdjaren waart doorheen het de creaties van Scoccimaro, van zijn domino-constructies in suiker, tot zijn kantelende kegels of de ouderen die nog kind zijn.
De afwezigheid van de wereld van de volwassenen in het oeuvre van Scoccimaro is opmerkelijk. Hij kiest duidelijk voor de wereld van het spel, de fun, de verbeelding of van een ludieke ouderdom.
De foto's van Lionel Scoccimaro verbeelden slechts twee van de drie levensfasen van een mens waarin de zogezegde belangrijkste periode ontbreekt: de volwassenheid, deze van de meerderheid van de kijkers en van de auteur zelf.
