Robin Vermeersch
Laat naast zijn gekende gearceerde inkttekeningen nieuwe lavistekeningen zien en nieuwe sculpturen. Zijn recente werken zijn wel gemaakt op papier en ook met een typisch tekenmateriaal zoals voorheen, namelijk chinese inkt, maar krijgen nu toch meer het cachet van schildering omdat de inkt verdund wordt en met een borstel op de ondergrond wordt uitgestreken. Naast het verschil in toepassing van het teken/schildermateriaal zijn het vooral de doorgedreven versobering en abstrahering die opvallen. Deze werken zijn allemaal op een middelgroot formaat uitgevoerd in tegenstelling tot het vroegere werk dat ook en vooral op A4-formaat werd geproduceerd.
Het zijn deze tekeningen die de link vormen met de sculpturen.
In het zwart-wit werk van Vermeersch zijn het vooral de wit gelaten delen in het papieroppervlak die de afbeelding gestalte geven. Maar omdat deze opplichtende vlakken zo schaars aanwezig zijn krijgen zijn tekeningen iets claustrofobisch. Elke tekening suggereert een doorgang, een uitgang, een opening, een lichtspleet, soms zelfs een open ruimte, maar plaatst ons ook vooral voor hindernissen en valkuilen of zet ons gevangen in een toeplooiend kluwen. De tekeningen roepen beelden op van kamers, gangen, en tunnels zoals wij die kennen uit onze dromen en nachtmerries. Er is geen levende ziel te bespeuren in deze wereld na de grote clash.
De tekeningen zijn eigenlijk zeer traditioneel, zowel qua techniek en materiaal als in de uitwerking. De werken doen ons onwillekeurig denken aan de houtsneden van grote Vlaamse kunstenaars ut de vorige eeuw en tegelijkertijd zijn ze zeer eigentijds en refereren ze aan science-fiction van verleden en heden. Robin Vermeersch heeft in deze tekeningen het erfgoed van verloren gegane grafische technieken vermengd met het beste uit de geschiedenis van de animatiefilm en heeft er een nieuw beeldenvocabularium mee opgebouwd dat niet moet onder doen voor de fantasmagie van door computer gegenereerde beelden.
Specifically the spaces that are left blank on the paper surface give the picture its actual form in the black and white works of Vermeersch. But since these flashing spaces are so scarcely present, his drawings become somewhat claustrophobic. Each drawing suggests a passage, an exit, an opening, a crack of light, sometimes even an open space, but mainly places us before obstacles and traps or catches us in a folding tangle. The drawings emerge pictures of rooms, corridors and tunnels as we know them from our dreams and nightmares. Not a living soul can be found in this world after the big clash.
The drawings are actually very traditional, both in terms of technique and material, as in drawing itself. The works remind us involuntary of the woodcuts of great Flemish artists from the past century, while at the same time, being very contemporary and referring to science-fiction of past and present. In these drawings, Robin Vermeersch has combined the heritage of long lost graphic techniques with the best of animation picture history and has created a new image vocabulary that equals in all ways the fantasy-magic of the computer generated images.
beelden van Robin Vermeersch bieden verschillende invalshoeken: men kan ze bekijken als autonome sculpturen maar ook als maquettes of modellen. Daardoor verschillen ook de verhoudingen tot de omgeving en tot de wereld naarmate men als toeschouwer een ander standpunt inneemt. Als kijker kan je dus actief deelnemen en bepaal je ook de betekenis van de sculptuur in de ruimte. De grootste sculptuur ligt centraal in de ruimte en is opgebouwd uit verschillende soortgelijke elementen die op de grond liggen. Daardoor dwingt de kunstenaar ons om steeds een andere houding aan te nemen afhankelijk van onze intentie: wil men een totaalbeeld krijgen of wil men de installatie langs alle kanten en ook inwendig kunnen bekijken.