Een Wunderkammer is eigenlijk een verzameling van eigenaardige artefacten, een persoonlijk museum van soorten. Het is een soort rariteitenkabinetwaarin objecten op een zeer persoonlijke manier worden gepresenteerd, heel anders dan in een museumcontext. Een cultureel centrum is geen museum, het heeft geen eigen collectie van welke artefacten of kunstvoorwerpen dan ook. Het is ook geen kunstencentrum waar alleen aandacht is voor experimentele hedendaagse kunstvormen. Juist omdat een cultureel centrum geen van beiden is en een zeer heterogeen publiek bediend met erg uiteenlopende interesses, is het dé geschikte plaats om een experimentele tentoonstelling met museale allures te realiseren die het vroegste concept dat aan de wieg stond van het ontstaan van het instituut museum koppelt aan de hedendaagse tendens van de crossmediacultuur.
Normaal gezien is een Wunderkammer een verzameling van één persoon, het is voor de eigenaar een manier om orde te scheppen in de chaos, om de wereld trachten te begrijpen. Door het samenbrengen van de Wunderkammern van 10 kunstenaars worden verzamelingen verzameld. De overtreffende trap?
Een presentatie in een multifunctioneel centrum hoeft niet gebukt te gaan onder de last van het wetenschappelijk onderzoek of van het experiment dat zich alleen tot een hoogst intellectueel publiek richt. De verbazing, de ontdekking, de verrassing en de ontroering staan hier voorop. Een tentoonstelling voor jong en oud, voor kenner en nieuwsgierige mens. Kwaliteit op een verteerbare manier, een luchtige educatieve wandeling doorheen de verschillende atmosferen waarin het werk van deze kunstenaars telkens is ondergedompeld. Daar wil deze catalogus of brochure dan ook een neerslag van zijn.
Een tentoonstellingsmodel zoals een verzameling Kunst en Wonderkamers laat het publiek een grote vrijheid in de wijze waarop men kijkt, niettegenstaande het door de curator vooraf ingecalculeerde ritme dat eigenlijk alleen de bedoeling heeft om de hedendaagse kijker een tentoonstelling te laten ‘beleven’ op een manier die tot zijn eigen ervaringswereld behoort. Het tempo, de contrasten, de stiltes, de spanningsvelden, zijn afgestemd op de kijker die gewoon is met verschillende media om te gaan. Binnen die beredeneerde constructie moet er echter genoeg ruimte zijn om elke bezoeker toe te laten het parcours op een individuele, persoonlijke manier te verkennen en te ervaren. Er zijn zoveel inzichten als er individuele bezoekers zijn.
Download extra informatie in pdf formaat
De figuratieve schilderkunst is terug hotter than hot in het hedendaagse beeldende kunstenlandschap. Men moet al volslagen blind zijn om het niet te zien: vele galeries programmeren jonge figuratieve schilderkunst, en halen hiermee astronomisch hoge prijzen bij verzamelaars. Schilders als Michaël Borremans en Luc Tuymans blijven over de tongen van de internationale kunstwaarnemers rollen. 
In de hedendaagse kunstscène is het niet anders, vele werken zijn symptomatische exemplaren van de must om mee te surfen op de snelweg van betekenisproductie en informatieoverdracht. Interdisciplinair werken is het antwoord op de vraag van de hedendaagse toeschouwer naar de alles overtreffende trap, de ervaring die sterk genoeg is om uit te steken boven de constante stroom van alle andere. Wat kan een schilder die kiest voor enkel zijn medium daarin nog betekenen? Hoe kan hij nog indruk maken? We zijn het zo gewoon geworden om informatie te krijgen in de combinatie van beeld-tekst-geluid, als één geheel. Hoe kan een figuratief schilder, met zijn ambachtelijke medium dat haaks staat op de snelheid van beeldproductie en -consumptie, nog aandacht krijgen voor zijn boodschap?